شرکت آریا لیف

يكي از بحران هاي امروزي در جامعه‌ اطلاعاتي تملق و تظاهر افراديست كه در سازمان‌ها و ادارات دولتي و خصوصي شاغل هستند.
به تملق گرفتن مديران اثرات نامطلوبي را در آينده از خود به جاي مي‌گذارد كه حتي به جرات مي‌توان گفت، اساس و بنيان آن سازمان را در هم مي‌ريزد.
برخي افراد به جاي برخورد منطقي و عادلانه درصدد چابلوسي برآمده و به اصطلاح خودماني "زيرآب زني " همكاران خود را مي‌كنند تا بتوانند پستي بهتر براي خود فراهم كنند. در صورتي كه نمي‌توان كتمان كرد كه اين ناهنجار اجتماعي در مدت زماني رنگ مي‌بازد و تنها كسي كه متضرر مي‌شود همان فرد است.
وقتي جامعه و سازمان شفاف نباشد. وقتي پنهان كاري به اوج مي‌رسد. وقتي مديران شركت‌ها و سازمان‌ها بدون پرس و جو به افراد متملق و متظاهر فرصت رشد و نما مي‌دهند زمينه شكل گيري فرهنگ تملق و تظاهر را در جامعه ايجاد مي‌كنند كه در اين ميان روابط عمومي نقش بسيار ظريفي را مي‌تواند از خود به نمايش بگذارد.
يك مدير شركت به علت گرفتاري‌هاي كاري نمي‌تواند مادام در شركت بچرخد و ببيند چه كسي درست كار مي‌كند و چه كسي كار نمي‌كند و اين افراد را شناسايي كند.
پس شناسايي اين افراد به عهده روابط عمومي است؛ از اين رو روابط عمومي‌ها مي‌توانند با توليد و توزيع اطلاعات با ارزش، به موقع و كافي عرصه را بر اين گروه متظاهر و متملق تنگ سازند و شرايط پيشرفت را براي ديگر افرادي كه مستعد و توان كاري بالايي دارند را مهيا سازند.
در شرايطي اين اتفاق صورت مي‌پذيرد كه مديران شركت‌ها به روابط عمومي اعتماد داشته باشند؛ دستگاه روابط عمومي را به رسميت بشناسند و تنها روابط عمومي را به چشم "بله قربان گو " نبينند.
مديران شركت به تنهايي قادر به اداره اين قبيل امور شركت نيستند؛ پس چاره‌اي به جز پذيرش رسمي روابط عمومي مانند ساير واحدهاي ديگر منجمله حسابداري، فني و مهندسي و غيره ... به عنوان يك حرفه و هنر را ندارند و تا زماني كه اين ارزش و بها به روابط عمومي‌ها در داخل و خارج سازمان داده نشود متاسفانه افراد متملق و متظاهر نه تنها متوجه اين رفتار ضدارزش نخواهند شد، بلكه آن را بصورت يك ارزش مي‌پندارند و در سطح سازمان و حتي جامعه آن را بسط و گسترش مي‌دهند.